Gewoon, Gezellig, Surrealistisch #2 | oil on canvas, 155X200 cm 2020


Enrique Collar: Gewoon Gezellig Surrealistisch
Waar te beginnen, met hierover iets te zeggen, dat is al net zo onmogelijk als stoppen ernaar te kijken. Even los van de indrukwekkende ambachtelijke kwaliteit, en dan heb ik het niet over de oliebollen, die ook erg goed zijn anders sta je daar geen dertig jaar met je prachtig geschilderde kraam, maar over bijvoorbeeld dat hemelsblauw tussen die takken linksboven, die fietsenbrij rechtsonder, met een Rembrandteske toets meesterlijk gesuggereerd. Nee, dan heb ik het over de tuinkabouter uit Collars achtertuin die hier reusachtig boven alles en iedereen uittorent en over het gedachtenexperiment dat dit schilderij onherroepelijk uitlokt, namelijk dat dit beeld hier daadwerkelijk staat en definitief de plaats heeft ingenomen van McCarthys Buttplug. In zekere zin staat het er nu natuurlijk al maar stel het eens echt voor: die ontmythologiseerde tuinkabouter, die van oudsher over hele gemeenschappen waakt en met het verstrijken van de tijd is getransformeerd tot ultiem kitschobject, dat hier als nieuw iconisch beeld de kritische iconografie van McCarthy vervangt en deze letterlijk en figuurlijk overstijgt. Het zou me niet verbazen als dit werk achteraf als een van de eerste postcovid werken zal worden beschouwd, met dat aura van kwetsbaarheid, van breekbaarheid, met dat verlangen dat het oproept om het te willen aanraken. Ik kijk nog eens naar die lucht, die is verschoten naar helsblauw, de oliebollen smaken er niet minder om.
Berrie Vugts